False Coda: «5 δίσκοι που δεν πρέπει να λείπουν από καμία δισκοθήκη»

False Coda

Οι False Coda, είναι μια progressive metal μπάντα από την Αθήνα οι οποίοι μετρούν κάτι λιγότερο από 10 χρόνια ζωής. Από το 2009 λοιπόν μέχρι σήμερα, έχουν κυκλοφορήσει δύο δίσκους και έχουν μοιραστεί τη σκηνή με πολλές μπάντες μεταξύ αυτών με τους Σουηδούς Evergrey!

Με αφορμή λοιπόν το project που τρέχουμε αυτόν τον καιρό, θέλαμε να μάθουμε ποιοι πιστεύουν πως είναι οι 5 δίσκοι που δεν πρέπει να λείπουν από καμία δισκοθήκη, και δείτε τι μας απάντησαν:

Συνήθως είναι από πάρα πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο να ξεχωρίσουμε τους 100 δίσκους που μας επηρέασαν περισσότερο σαν μουσικούς, σαν σύνολο και σαν ανθρώπους.

Πόσο μάλλον αν μιλάμε για πέντε δίσκους. Οπότε, μόνο να προσπαθήσουμε μπορούμε.


Pink Floyd – Dark Side of the Moon (1973)

Είναι τέτοια η ατμόσφαιρα, η μελωδία και η μουσικότητα αυτού του δίσκου, που πολύ λίγα μπορούμε να του προσδώσουμε με λόγια. Τ

α συναισθήματα που δημιουργεί και η προοδευτικότητα που το διέπει ως σύνολο μας είχαν μαγέψει από την πρώτη ακρόαση. Συνεπώς δεν γίνεται, αν και όλοι το ακούσαμε πολύ μικρότεροι, να μην το συμπεριλάβουμε σε μια τέτοια λίστα.


Dream Theater – Awake (1994)

Μια μπάντα θεσμός στη μουσική μας κι ένας δίσκος που μάλλον μας σημάδεψε περισσότερο ειδικά στις αρχές μας. Πολυρυθμίες που μας είχαν πάρει το κεφάλι σε συνδυασμό με απίστευτα riff και μελωδικές γραμμές. Ε, δεν ήθελε και πολύ για μας μείνει για πάντα στο μυαλό.


Rush – Moving Pictures (1981)

Τι να πεις τώρα γι’ αυτό το έπος! Δύσκολο να επιλέξεις έναν δίσκο από τη συγκεκριμένη μπαντάρα.

Τόσα καινούργια, πρωτότυπα ηχοχρώματα, δεμένα μεταξύ τους ιδανικά, με τα riff να σου παίρνουν το μυαλό, πριν τα προλάβει η μελωδία.

Κομμάτι-κομμάτι καταφέρνει να χτίσει τη μοναδικότητα και να σε αφήσει με το στόμα αλλά και το μυαλό ανοιχτά.


Symphony X – Divine Wings Of Tragedy (1997)

Δύναμη, μελωδία, συναίσθημα, πρόγκα! Κιθάρες και φωνή που πολλοί θα θέλαμε να έχουμε γράψει ή και να έχουμε γενικότερα.

Από το πρώτο κομμάτι θυμάμαι να με έχει καθηλώσει η έκφραση της μουσικής και η έντονη αντίθεση ανάμεσα σε αυτόν τον δίσκο και τον προηγούμενο.

Φτάνοντας σιγά-σιγά στο μέγα, όμότιτλο του δίσκου, έπος, είχαμε καταλάβει ότι αυτός ο δίσκος δεν θα φύγει εύκολα από τα αφτιά μας.


Pantera – Cowboys From Hell (1990)

Αυτό δεν είναι δίσκος. Είναι η δημιουργία μιας ολόκληρης σκηνής, ενός νέου τρόπου παιξίματος, μιας επανάστασης, μιας νέας ιδέας.

Aggressive, progressive, όπως θέλεις πες το. Δεν νομίζω ότι υπάρχει μπάντα σε αυτό τον χώρο που να μην έχει επηρεαστεί έστω και λίγο από τα riff και τη δύναμη του Dimebag.

Cowboys From Hell: Ιστορίες γύρω από το «δεύτερο ντεμπούτο» των Pantera