Το τραγούδι του Bob Dylan για τον «Pistol» Pete Maravich

«Pistol» Pete Maravich

«Pistol» Pete Maravich

Η αλήθεια είναι, πως εάν δεν είστε μεγάλος οπαδός του μπάσκετ και πιο συγκεκριμένα του NBA, πιθανότατα δεν θα έχετε ξανακούσει αυτό το όνομα.

O Pete Maravich ήταν ένας μπασκετμπολίστας που μεγαλούργησε τη δεκαετία του ’70 στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Μοναδικός παίκτης, δεινός σκόρερ – εξού και το παρατσούκλι «Pistol» – έσπερνε τρόμο στους αντιπάλους του, ενώ ταυτόχρονα μάγευε το κοινό που τον παρακολουθούσε.

Ο «Pistol» Pete όμως γεννήθηκε με ένα ιδιαίτερα σπάνιο πρόβλημα: του έλειπε η αριστερή στεφανιαία αρτηρία. Ο κίνδυνος ήταν υπαρκτός καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του και χαρακτηριστική η ατάκα του στα πρώτα του βήματα στο NBA:

Δεν θέλω να παίξω στο ΝΒΑ 10 χρόνια και να πεθάνω από καρδιακή προσβολή στα 40 μου!

Δυστυχώς, έγινε αυτό ακριβώς. Ο «Pistol» Pete αγωνίστηκε για 10 χρόνια και τελικά, στις 5 Ιανουαρίου του 1988, ενώ έπαιζε με φίλους μπάσκετ, έπαθε καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 40 χρονών…

Ένα από τα πολλά «θύματα» που είχε μαγέψει ο Maravich, ήταν ο Bob Dylan.

Έτυχε να τον δει να αγωνίζεται στην πόλη της Atlanta, λίγες μέρες πριν ο ίδιος παίξει σε μια συναυλία εκεί.

Είχε μείνει άφωνος και χρόνια αργότερα έγραψε στο βιβλίο του, ‘Chronicles’:

Ήταν το κάτι άλλο, καστανά μαλλιά σαν σφουγγαρίστρα, χαλαρές κάλτσες, ο τρόμος του μπασκετικού κόσμου, ένας μάγος μέσα στο παρκέ!

Τη νύχτα που τον είδα ντρίπλαρε την μπάλα με το κεφάλι του, σκόραρε χωρίς να βλέπει, ντρίπλαρε σε όλο το μήκος του γηπέδου, μπορούσε να πετάξει την μπάλα στο ταμπλό και να την ξαναπιάσει ο ίδιος.

Ήταν φανταστικός. Σκόραρε περίπου 38 πόντους. Θα μπορούσε να παίζει τυφλός.

Όταν έμαθε πως ο Pete πέθανε στεναχωρήθηκε ιδιαιτέρως, ενώ έγραψε, πάλι στο βιβλίο του:

Έπινα τσάι με τη θεία μου, ενώ άκουσα στο ραδιόφωνο πως ο Pete Maravich πέθανε από καρδιακή προσβολή.

Είχε καιρό που είχε σταματήσει το μπάσκετ, πολλοί τον είχαν ξεχάσει.

Εγώ, πάντως, δεν τον ξέχασα. Μερικοί άνθρωποι μοιάζουν σιγά σιγά να ξεθωριάζουν από τη μνήμη, μα όταν φεύγουν πια πραγματικά, είναι σαν μην ξεθώριασαν ποτέ.

Την ίδια μέρα, βαθιά επηρεασμένος από τον θάνατο του μπασκετμπολίστα, εμπνέεται και γράφει το τραγούδι Dignity’. Χαρακτηριστικοί, οι τελευταίοι στίχοι του τραγουδιού που δείχνουν το ρίσκο και το κίνδυνο που περνούσε ο παίκτης, για να κάνει αυτό που αγαπάει, για να βρει αξιοπρέπεια:

So many roads, so much at stake
Too many dead ends, I’m at the edge of the lake
Sometimes I wonder what it’s gonna take
To find dignity